संदेश

માંડવી નગરમાં શ્રી હનુમાન ચાલીસા કેન્દ્રની શરૂઆત

चित्र
હિન્દ કેસરી સેના માંડવી નગર ટીમ દ્વારા આજ રોજે શ્રી હનુમાન ચાલીસા કેન્દ્રની શરૂઆત કરવામાં આવી.  માંડવી નગર ટીમ દ્વારા હનુમાન દાદાના ચરણોમાં દીપ પ્રગટાવી હનુમાન ચાલીસા પાઠ કરીને સનાતન સમાજમાં પ્રેમ, ભાઈચારો વધે એવી મંગલ કામના કરી. કાર્યકર્તાઓએ પોત પોતાના વિચારો રજૂ કરીને સંગઠનને આવનારા દિવસોમાં વધુથી વધુ સનાતની ભાઈ બહેનો સુધી પહોચાડવા ને માટે મહત્વપૂર્ણ નિર્ણયો લીધા.

गंगापुर ग्राम समिति सभ्यों के द्वारा श्री हनुमान चालीसा पाठ.

चित्र
तारीख: ०२/०९/२०२३ हिन्द केसरी सेना, गंगापुर ग्राम समिति सभ्यों के द्वारा आज श्री हनुमान चालीसा पाठ एवं श्री हनुमान लॉट का आयोजन किया गया. जय जय श्री राम

આતિથ્યની ભાવના

चित्र
પૌરાણિક તામિલનાડુમાં એક ખ્યાતનામ અને લોકપ્રિય મહિલા સંત થઈ ગયા. જેમનું નામ હતું અવ્નાઇયર. આજે આ સંત મહિલાની થોડી વાત કરવી છે. તેમના માટે કહેવાય છે કે ભરયુવાનીમાં તેમના સંસારીક જીવનનો ત્યાગ કરી, એક વૃદ્ધ મહિલા જેના વાળ સફેદ થઈ ગયા છે તેવો દેખાવ ધારણ કરી લીધો હતો. આ જ વેશે તેઓ જુદા જુદા સ્થળે મુસાફરની જેમ જતાં. જેમાં ગરીબ અને તવંગર, શહેરો અને ગામડાં, વેપારીઓ અને ખેડૂતો, રાજા અને રંક સૌને મળતાં. તે ધનવાનોને તથા શક્તિશાળીઓને સમજાવતાં કે તેઓ તેમના ભાઈ સમાન લોકોને જેમને મદદની જરૂર છે તેમને મદદ કરે. તેઓ લોકોને ઉપદેશ આપી સત્યને માર્ગે ચાલવા અને ભલાઈ કરવા સમજાવતાં. તેઓ જ્યાં જ્યાં જતાં ત્યાં ત્યાં તેઓનું ઉમળકાભેર સ્વાગત થતું. લોકો તેમના પ્રત્યે પ્રેમ અને આદર દાખવતા. તેઓ રાજાના મહેલમાં કે ગરીબની ઝૂંપડીમાં સદાય આદરપાત્ર મહેમાન ગણાતાં. આ અમાપ પ્રેમનો બદલો અવ્વાઇયરે અમર ગીતો અને પદો લખીને વાળ્યો હતો; કારણકે તેઓ અદ્ભુત કવિયત્રી હતાં. તેમનાં પદો આજેય તામિલ ભાષા જાણનારાઓ ગાયા કરે છે. તેમનાં પદોનું અધ્યયન થાય છે અને મંદિરોમાં તે ગવાય પણ છે. તેઓના જીવનનો એક કિસ્સો ખૂબ જ યાદગાર છે. એક સમયે અંધારી રાત્રે

ઊછીની જિંદગી

चित्र
  સ્વામી વિવેકાનંદને એક વાર પૂછવામાં આવ્યું હતું કે તમે કયા ધર્મમાં માનો છો ? તમારો ધર્મ કર્યો ?' તેમનો જવાબ નોંધપાત્ર હતો. તેમણે કહ્યું : ‘એકતા અને પ્રેમ, સેવા અને ત્યાગથી ઊંચો કોઈ ધર્મ હોય તો તે હું જાણતો નથી.' તેમના માટે જીવન એટલે સેવા કરવી, જીવન એટલે પ્રેમ આપવો, જીવન એટલે બીજાઓના બોજાઓને ઊંચકી લઈ તેમને હળવા કરવા. જીવનમાં આપણી પાસેનું સર્વસ્વ બીજાઓ સાથે વહેંચીને વાપરવું.  એક સાંજની વાત છે, સ્વામી વિવેકાનંદ એક ઝાડ નીચે એક ગરીબ માણસને પડેલો જોયો તેનાં કપડાં જીર્ણ અને ફાટેલાં હતાં. તેના પગ ઉપર કાદવ ચોટેલો હતો સ્વામી વિવેકાનંદ તો તરત જ ઊભા રહી ગયા. તેમણે તરત નજીકના તળાવથી પાણી મંગાવ્યું. જેવું પાણી આવ્યું કે તેમણે પોતાના હાથે તે માણસના પગ સાફ કર્યા અને પોતે પહેરેલા વસ્ત્ર તે માણસને આપ્યું જે તેણે પહેરી લીધા.  એ સમયે સ્વામી વિવેકાનંદએ જે શબ્દો કહ્યા તે કાળજે કોતરાઈ ગયા. તેમણે કહ્યું : “આ વસ્ત્રો અને બીજું જે કાંઈ મારી પાસે છે તે પ્રકૃતિએ ઉધાર પેટે મને આપેલ છે. મારા કરતાં તે વ્યક્તિને તેની વધારે જરૂર છે. તેને મારે તે આપી દેવી જોઈએ.’ પ્રકૃતિએ આપણને દરેક વસ્તુ ઉધાર પેટે આપી છે. જેવુ

પરમેશ્વરની રીત

चित्र
એક બોર્ડિંગ સ્કૂલમાં બે કિશોરોને નાનાં નાનાં કામો સોંપવામાં આવ્યાં હતાં જે થોડી શારીરિક મહેનતના હતા; જેમકે જમ્યા બાદ બધાં ટેબલો સાફ કરી દેવાના, ફરસ ઉપર પોતું મારી દેવાનું વગેરે વગેરે. બેમાંથી એક કિશોર આ જાતના કામથી ઘણો નાખુશ હતો. તે ઝડપથી, બેદરકારીપૂર્વક કામ પતાવી રમવા ભાગી જતો. જ્યારે બીજો કિશોર આ જોઈને, ફક્ત પોતાનું કામ સંતોષજનક રીતે કરતો એવું નહીં પણ પહેલાં કિશોરના કામને પણ સારી રીતે પૂરું કરી દેતો. આ બંનેના કામ પર ધ્યાન રાખતા શિક્ષકની નજરમાં તરત આ વાત આવી અને તેથી તેમણે પેલા ખંતીલા કિશોરને પૂછ્યું કે તે શા માટે પેલા આળસુ કિશોરનું કામ પૂરું કરી દે છે ? કિશોરનો જવાબ નોંધવા જેવો હતો : ‘પ્રભુ આપણને કહેતા આવ્યા છે કે તમારા સૌમાં જે મહાન થવા સર્જાયેલ છે તેને બધાનો સેવક બનવા દેજો. પ્રભુની આ વાણી જેને આપણે પરમેશ્વરની રીત કહીએ છીએ તે જ મને આ રીતે કામ કરવાની પ્રેરણા આપે છે.’